Otuz yılı aşkın bir süredir
acısını çektiğimiz ama temeli en az bir asırdır devam eden
“Kürt Sorunu” neden çözülemiyor? Bu sorunun yanıtını
bulmamız o kadar kolay değil. Bunun en önemli nedeni sorunun
kaynağını doğru belirleyememiş olmamızdır.
Osmanlı sonrası oluşturulmaya çalışılan “Uluslaştırma Süreci” karşısında Kürt toplumunun verdiği tepki günümüze Kürt Sorunu olarak gelmiş oldu. Son bir asırdır Orta doğuda bir çok millet yapay da olsa sınırlarını belirleye bilmişken neden Kürt toplumu bu oluşumlarda yer alamadı? Buna ihtiyacı mı yoktu yoksa izin mi verilmedi?
Günümüz siyasetinin en önemli aktörlerinden biri haline gelen Kürt siyaseti tarihinin en parlak dönemlerini yaşıyor. Bu başarısı “Sorunu çözerim” diyenlerin iyi niyetiyle mi oldu yoksa kendi çirkin siyasetlerini sürdürebilmesi için gerekli desteği yaratmak için mi beslendi?
Günümüz Kürt siyaseti temelde “Sol” söylem üzerinden yürütülse de içerisinde dini unsurları da barındırmaktan kaçınmadı. Aynı unsurları Türkiye solu kullanmaya hiç yanaşmadı. Aksine olanca gücü ile öteledi ötekileştirdi. Ama aynı Türk Solu Kürt siyasetinin bu taktiğini hiç sorgulamadı. En azından görmezden geldi. Eleştirisini saklı tuttu.
Türkiye Cumhuriyetinin son on iki yılını yöneten AKP siyaseti de iktidarı uğruna her çeşit siyasi düşünceyi sömürmekten kaçınmadı. Yeri geldi solculara yeri geldi ülkücülere yeri geldi Alevilere yeri geldi Kürtlere mavi boncuk dağıttı. Kendi seçmen tabanı açısından başarılı da oldu. Ama bu kullanılan yöntem artık sadece AKP tarafından değil HDP tarafından da kullanılmaya başlandı. Son Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde Selahattin Demirtaş'ın dillendirdiği söylem Sosyaldemokrat kitle tarafından “Yeni” bir soluk olarak değerlendirildi. Kaşılık da gördü.
Haziran Direnişi olarak nitelenen hareketin reel sonuçlarını kısa sürede almak hayalcilik olur. Bu bilincin yerleşmesi zaman alacak. Bu direnişin daha ilk gününde alanlarda olmayacağını söyleyen HDP ve ruh ikizi MHP bu sürecin oya tahvil edebileceği umudu ile şimdilerde hareketin yanında durmaya çalışıyor. Bunu en iyi yapan ise HDP. Son seçimlerde kullandığı söylemin oylarını %10 bandına çeken HDP, tıpkı AKP gibi çevresel faktörleri de oya tahvil etmenin peşinde. Şu günlerde en önemli çevresel faktörlerden birisi de Birleşik Haziran Hareketi (BHH). Bu bağlamda HDP, ÖDP ve BHH'nin Kürt sorununa duyarsız kaldığını ve Kemalist hassasiyetlerden kurtulamadığından dem vuruyor. Zira HDP barajı aşabilmesi için ÖDP ve BHH'yi yanına çekmek zorunda.
Türk solunun en önemli sorunu güncel
siyaseti eleştirmenin ötesinde sosyokültürel ve ekonomik
sorunlara nitelikli çözümler üretememesi. Ürettiği çözümleri
de ya anlatamıyor yada tanıtamıyor. Öte yandan birey hak ve
özgürlüklerini “Kürt Sorunu” bağlamında ele alması diğer
toplumlar tarafından da samimiyetsizlik olarak görülüyor. Türkiye
solu söylem ve eylemlerini belirli bir etnik kimliğin üzerinden
değil, batılı demokrasilerde olduğu gibi insan hak ve
özgürlükleri üzerinden yapmadığı sürece başarı sağlaması
olanaksız.
Sonuç olarak hem ABD hem AB hem Türkiye solu hem orta doğu halkları Kürt halkı ile dans etmekten hiç bir zaman vazgeçmediler.
Kürtler, bu coğrafyada gerek iç gerekse dış siyasette geçerli bir akçe olması için her zaman kullanıldı. Kürtleri ne kadar temsil ettiği de tartışılan PKK-HDP siyaseti yavaş yavaş bu coğrafyada dans etmesini öğrendi. Kürt toplumu, yürüttüğü siyaset ile mutluluğu yakalayabilecek mi bunu zaman gösterecek.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder