21 Şubat 2015 Cumartesi

Senin de mi yasını tutamayacağız Fırat Çakıroğlu ?

       Dedim ki kendi kendime “Bu gece nöbetin var. Ortalık da sakindir. Hadi güzel bir şeyler yaz. İçinde aşk olsun. Sevgi olsun” Ne mümkün. Yine bir gencimizi kaybetmişiz. Ne de yakışıklı kuzum. Ülkücüymüş. Bana ne. Tertemiz yüzü var. Gencecik bir fidan. Seveni sevdiği ile hayalleri ülküleriyle yitip gitti bir fidan daha.

     Ne oluyor bize? Bir haftada üç gencimizi kaybettik. Üç genç insanı umutlarıyla gömdük. Eceli ile ölmenin bile ayrıcalık olduğu bir döneme giriyoruz. Çok yazık. Ne uğruna. Herkes konumunu almış safları sıklaştırıyor. Sağcısı, solcusu, ülkücüsü, Kürdü, Alevisi, Sunnisi. Bak ben bile saymaya başladım. Bir ülkede insanların grup kimlikleri sayılmaya başlandıysa felaket yakındır. Adım adım gidiyoruz felakete. Ama ne mümkün. Gören yok. Sırf bir adamın hırsı ve ikbali için. Ve en acısı kitlelerin bunu sorun etmemeleri. İnanılır gibi değil.

       Daha geçen hafta katledilen Özgecan'ın babası, büyük bir metanetle ve vakur duruşu ile “Kızımın katiline de adil olunmalı” diyor. Bakar mısınız? Bir baba. Böyle bir acı içinde bile sözlerinin nelere mal olabileceğini hesap ederek insanları sükunete davet ediyor. Ah benim güzel kardeşim. Ben senin hangi derdine ağlayım. Acını bile yaşayamıyorsun kaygından. Ama insan işte insan. Kalbi olan vicdanı olan ahlakı olan bir baba.

        Ve ardından Nuh Köklü.

       Atılan bir kartopu ile kırılan camın bedelini canınızla ödüyorsanız o ülkede hayat gerçekten çok ucuz. Orhan Veli günümüzde yaşasaydı kelle fiyatına hürriyet ama camekanlar bedava diyemezdi. Hatta şiir bile yazamazdı. Öyle ya, bir cam kadar etmiyorsa canın şiir yazsan kime ne.
 
      Ve nihayet Fırat Çakıroğlu

       Onu da kaybettik. Yok artık. Olmayacak da. Artık ne Müslümanlığınız, ne ülkücülüğünüz, ne devrimciliğiniz, ne de çaldığınız paralar geri getirebilir onu. Yok işte yok. İnsan kabul edemiyor. Kahroluyorum.

        Şimdi diyeceksiniz ki “Bu olaylar ilk değil ki. Önceden de vardı “ Öyle değil işte. O kadar kamplara ayrıldık ve o kadar baskılandık ki artık her olay bam telimize dokunuyor. Ve yaşadığımız her acının günahını da içinde bulunduğumuz duruma yüklüyoruz. Doğrudur. Temel nedeni süreç içinde evrildiğimiz ve ne olduğunu bilmediğimiz bu durumdur. Artık bu olaylar bizi çok daha derinden yaralıyor. O kadar sıklıkla acı yaşamaya başladık ki hiç bir acının yasını tutamıyoruz. Bir daha bir daha. Arkasından bir daha. Acılarımızı bile tüketmeye başladık. Düşünsenize, sosyal medyada Trend Topic listesinin ilk onunda #ÖzgecanAslan #NuhKöklü ve şimdi de #FıratÇakıroğlu yer alıyor. Olacak iş değil. Nuh Köklü ölürken ne dedi? “Ne olur. Bu bir rüya olsun” Ama değil işte değil. Lanet olsun değil.

       Gelelim işin en tehlikeli boyutuna.

       Yaşanan her acı, bir yandan sıradanlaşırken bir yandan da nedenini yitirir. Artık neden acı çektiğimiz değil, alacağımız intikam önem kazanmaya başlar. Yasını tutamayan toplumlar içine düştükleri intikam cehenneminde asla sağlıklı düşünemez. Mantıklı önermeler ve sağ duyunun yerini kin ve öfke alır.

       Baskının ve şiddetin kol gezdiği toplumlarda bireysel tercih ve söylemlerimizin bir anlamı kalmaz. Grup kimlikleri ön plana çıkar. Sorun da burada işte. Acısını yaşayamamış, yasını tutamamış ve mantığını yitirmiş toplulukları çatışmadan alıkoyamazsınız. Bu gittiğimiz yol yol değil. Bütün veriler ülkenin bir iç savaşın eşiğine geldiğini gösteriyor. Hayır hayır. İyimser olacak lüksümüz yok artık. Herkes gözünü açmalı ve bunun bir rüya olmadığını görmeli.

      Umarım tarih beni haksız çıkarır ve bu gece yazmak istediğim sevgiye dair duygularımı paylaşma fırsatı bulurum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder