Kar yeni erimiş. Geçen senenin
karalahana sapları hala kazık gibi duruyor bahçede. Toprak uyanmaya başlamış.
Bahar gelmiş. Sonra da anam beni doğurmuş. Baharın müjdesi olmuş babama.Sonra
hasta olmuşum. Üç gün açmamışım gözümü. Ne meme emmişim ne sesim çıkmış.
Rize’ye doktora götürmüş beni dedem. Bir güzel muayene etmişler. Her şey tamam.
Ama uyuyorum hala. Doktor “Nazar değmiş buna” demiş. Almışlar beni Zera
Bula’nın (Zehra Hala) önüne koymuşlar. Nefesi güçlüdür hani. Bir güzel okumuş
beni. Bir de kurşun dökmüşler tepemde. Kurşun dökülen su ile de yıkamışlar bir
güzel. Açılmış gözümü aniden. Anam öyle diyor. Ben anamın yalancısıyım.
4 Ay sonra
Apollo 11 Ay’a indi. Nail Armstrong ayağının tozu ile “Benim için küçük,
insanlık için büyük bir adım” dedi.
Tam 50
yıl olmuş.
İlkokul
son sınıftayım. Öğretmenimiz Müjgân Savaş bir soru sordu sınıfa;
“Söyleyin bakalım çocuklar. 2000 yılında kaç yaşında olacaksınız?”
Heyecanla el kaldırdık. Yetmedi bir de ayağa kalktık. Bizim sınıf çalışkan.
Daha söz hakkı bile verilmeden “Otuz bir” diye bağırdık hep beraber.
Sonra
darbe oldu. Kenan Evren önüne çıkanı asıyor. Köyde bir panik havası. Kitaplar
çuvallara yüklendi. Dağa götürüldü. Ormanda saklandı. Gres yağına bandırılmış
silahlar tarlalara gömüldü.
Tam 39
yıl olmuş.
Lise
bitti bitecek. Üniversite sınavlarına girilmiş. Sonuçlar bekleniyor. Köyde çay
toplayıp dedeme yardımcı oluyorum kardeşlerimle. Memleket Rize olunca yağmur
aman vermez tabi ki. Çay da yağmur dinlemez. Tarlaya girecek, o çayı biçilecek.
Yoksa kartlaşır satamazsın çayını.
Meğer
Çernobil’de reaktör patlamış. Sene 1986. Radyoaktif serpinti çoktan gelmiş
üzerimize. Yıllar sonra gösterdi etkisini. 19 Yıl sonra kurbanlardan biri oldu
Kazım Koyuncu.
Tam 33
yıl olmuş.
İstanbul’a
gittim. Artık bir üniversite öğrencisiydim. Yıllar sonra çocukluğumun geçtiği
yerleri gezdim. Balat'ı, Çukurbostan’ı, Fener Rum Patrikhanesini, Fatih’i. Her
yer değişmiş. Özallı yıllar çabuk bozmuş İstanbul'u.
Derken
mezun oldum. Memlekete döndüm. İş lazım tabi ki. TRT sınav açmış. Girdim ve
kazandım. 1992’nin sonlarında Ankaralı oldum. Sonra da Orhan Veli’nin “Zillei
Şiir”i geldi aklıma.
Biz memurlar,Saat dokuzda, saat on ikide, saat beşte,
Biz bizeyizdir caddelerde.
Ya paydos zilini bekleriz,
Ya ay aybaşını.
Ertesi yıl 33 canı yaktılar Sivas’ta.
Tam 27
yıl olmuş
Sonrası
bildik koşuşturmaca. Para kazan. Askere git. Evlen. Borç öde. Çocuk yap.
Evi
arıyorum sık sık sık. Elif hamile. Sancıları sıklaşmaya başlamış. Nöbet biter
bitmez eve vardım. Gece yarısı oldu. Doktoru aradık. Hemen çağırdı bizi
hastaneye. Elif değil sanki ben doğuracağım.
Sabaha karşı Ege dünyaya geldi. Sevinç ve şaşkınlığın etkisini 3 gün sonra
atlattım. Baba olmuştum, kolay mı?
Sonra
deprem oldu. 17 Ağustos 1999. Binlerce insan hayatını kaybetti. Binlerce
insanın hayatı bir an da yerle bir oldu.
Tam 20
yıl olmuş
Hayat böyle devam etti.
30’lu yaşlarımın başları. Belki de
en güzel yılları. Öyle bir geçer ki zaman… 50’sine gelince hatırladım 40 yaş
bunalımını. Şanslı bir adamdım. Hep iyi insanlar girdi hayatıma. Hep güzel
anılar biriktirdim. Ama o anın geldiğini fark ettim. Sorgulamalar başladı. Meğer
hayat o kadar da basit değilmiş.Yenilgilerim, öfkelerim,
özlemlerim, kıskançlıklarım, arzularım, hayallerim, duygularım. Tek tek
görünmeye başladı bana. Sanki hepsi tepemde. Hesap soruyor bana. İşin kötüsü hak
da veriyorum onlara. Öyle ya. Şimdi mi geldi aklına. Başlıyorum hesap yapmaya. Keşkelerim
dört dönüyor beynimde. Bir kendime kızıyorum, bir şuna, bir buna. Sonra Nazım’ın “Bulut mu Olsam”
şiiri geliyor aklıma.
Bulut mu olsam,
Gemi mi yoksa?
Balık mı olsam,
Yosun mu yoksa?..
Ne o, ne o, ne o.
Deniz olunmalı, oğlum,
Bulutuyla, gemisiyle, balığıyla, yosunuyla.
Ne o, ne o, ne o. Kendim olmaya kara verdim. Sevenimle, dostumla, düşmanımla ben olmaya kara verdim. Zaten başka bir şeyi de beceremem ki. Ama şunu da aklımdan çıkarmıyorum artık.
Bir 50 yıl daha yok. Tadını çıkar.
Ne o, ne o, ne o. Kendim olmaya kara verdim. Sevenimle, dostumla, düşmanımla ben olmaya kara verdim. Zaten başka bir şeyi de beceremem ki. Ama şunu da aklımdan çıkarmıyorum artık.
Bir 50 yıl daha yok. Tadını çıkar.
