22 Mart 2019 Cuma

Bir 50 yıl daha yok


Kar yeni erimiş. Geçen senenin karalahana sapları hala kazık gibi duruyor bahçede. Toprak uyanmaya başlamış. Bahar gelmiş. Sonra da anam beni doğurmuş. Baharın müjdesi olmuş babama.Sonra hasta olmuşum. Üç gün açmamışım gözümü. Ne meme emmişim ne sesim çıkmış. Rize’ye doktora götürmüş beni dedem. Bir güzel muayene etmişler. Her şey tamam. Ama uyuyorum hala. Doktor “Nazar değmiş buna” demiş. Almışlar beni Zera Bula’nın (Zehra Hala) önüne koymuşlar. Nefesi güçlüdür hani. Bir güzel okumuş beni. Bir de kurşun dökmüşler tepemde. Kurşun dökülen su ile de yıkamışlar bir güzel. Açılmış gözümü aniden. Anam öyle diyor. Ben anamın yalancısıyım.
4 Ay sonra Apollo 11 Ay’a indi. Nail Armstrong ayağının tozu ile “Benim için küçük, insanlık için büyük bir adım” dedi.
Tam 50 yıl olmuş.
               
İlkokul son sınıftayım. Öğretmenimiz Müjgân Savaş bir soru sordu sınıfa;
“Söyleyin bakalım çocuklar. 2000 yılında kaç yaşında olacaksınız?”
Heyecanla el kaldırdık. Yetmedi bir de ayağa kalktık. Bizim sınıf çalışkan. Daha söz hakkı bile verilmeden “Otuz bir” diye bağırdık hep beraber.
Sonra darbe oldu. Kenan Evren önüne çıkanı asıyor. Köyde bir panik havası. Kitaplar çuvallara yüklendi. Dağa götürüldü. Ormanda saklandı. Gres yağına bandırılmış silahlar tarlalara gömüldü.

Tam 39 yıl olmuş.
       



Lise bitti bitecek. Üniversite sınavlarına girilmiş. Sonuçlar bekleniyor. Köyde çay toplayıp dedeme yardımcı oluyorum kardeşlerimle. Memleket Rize olunca yağmur aman vermez tabi ki. Çay da yağmur dinlemez. Tarlaya girecek, o çayı biçilecek. Yoksa kartlaşır satamazsın çayını.


Meğer Çernobil’de reaktör patlamış. Sene 1986. Radyoaktif serpinti çoktan gelmiş üzerimize. Yıllar sonra gösterdi etkisini. 19 Yıl sonra kurbanlardan biri oldu Kazım Koyuncu.

Tam 33 yıl olmuş.
       



İstanbul’a gittim. Artık bir üniversite öğrencisiydim. Yıllar sonra çocukluğumun geçtiği yerleri gezdim. Balat'ı, Çukurbostan’ı, Fener Rum Patrikhanesini, Fatih’i. Her yer değişmiş. Özallı yıllar çabuk bozmuş İstanbul'u.

   

Derken mezun oldum. Memlekete döndüm. İş lazım tabi ki. TRT sınav açmış. Girdim ve kazandım. 1992’nin sonlarında Ankaralı oldum. Sonra da Orhan Veli’nin “Zillei Şiir”i geldi aklıma.


Biz memurlar,Saat dokuzda, saat on ikide, saat beşte,
Biz bizeyizdir caddelerde.
Ya paydos zilini bekleriz,
Ya ay aybaşını.


Ertesi yıl 33 canı yaktılar Sivas’ta.

Tam 27 yıl olmuş
               
Sonrası bildik koşuşturmaca. Para kazan. Askere git. Evlen. Borç öde. Çocuk yap.
Evi arıyorum sık sık sık. Elif hamile. Sancıları sıklaşmaya başlamış. Nöbet biter bitmez eve vardım. Gece yarısı oldu. Doktoru aradık. Hemen çağırdı bizi hastaneye. Elif değil sanki ben doğuracağım.  Sabaha karşı Ege dünyaya geldi. Sevinç ve şaşkınlığın etkisini 3 gün sonra atlattım. Baba olmuştum, kolay mı?
Sonra deprem oldu. 17 Ağustos 1999. Binlerce insan hayatını kaybetti. Binlerce insanın hayatı bir an da yerle bir oldu.

Tam 20 yıl olmuş

Hayat böyle devam etti.
30’lu yaşlarımın başları. Belki de en güzel yılları. Öyle bir geçer ki zaman… 50’sine gelince hatırladım 40 yaş bunalımını. Şanslı bir adamdım. Hep iyi insanlar girdi hayatıma. Hep güzel anılar biriktirdim. Ama o anın geldiğini fark ettim. Sorgulamalar başladı. Meğer hayat o kadar da basit değilmiş.Yenilgilerim, öfkelerim, özlemlerim, kıskançlıklarım, arzularım, hayallerim, duygularım. Tek tek görünmeye başladı bana. Sanki hepsi tepemde. Hesap soruyor bana. İşin kötüsü hak da veriyorum onlara. Öyle ya. Şimdi mi geldi aklına. Başlıyorum hesap yapmaya. Keşkelerim dört dönüyor beynimde. Bir kendime kızıyorum, bir şuna, bir buna. Sonra Nazım’ın “Bulut mu Olsam” şiiri geliyor aklıma.

Bulut mu olsam,
Gemi mi yoksa?
Balık mı olsam,
Yosun mu yoksa?..
Ne o, ne o, ne o.
Deniz olunmalı, oğlum,
Bulutuyla, gemisiyle, balığıyla, yosunuyla.

Ne o, ne o, ne o. Kendim olmaya kara verdim. Sevenimle, 
dostumla, düşmanımla ben olmaya kara verdim. Zaten başka bir şeyi de beceremem ki. Ama şunu da aklımdan çıkarmıyorum artık.

Bir 50 yıl daha yok. Tadını çıkar.