18 Ocak 2015 Pazar

FRANSIZ ÖPÜCÜĞÜ

       
          Geniş halk kitleleri kendilerini baskı ve saldırı altında hissettikleri dönemlerde bireysel farklılıklarını bir kenara bırakarak ortak savunma yöntemleri geliştirme ihtiyacı duyarlar. Böyle bir durumda ortaya çıkan lider genellikle sorgulanmaz ve körü körüne inanç başlar. Bu bilimsel veri çoğu kez toplumları bir olgu ya da duruma sürüklenmek için siyasette sıklıkla kullanılır.

          Birinci Dünya Savaşı sonrası her alanda kendini yenik hisseden Almanya çıkış yolu olarak Adolf Hitler'i buldu. Sonrası malum. Şah Rıza Pehlevi döneminde kendini baskı altında bulan Sosyalistler siyasal İslamın öncüleri ile birlikte hareket etmekten sakınca görmediler. Daha sonra da İran İslam devrimi ortaya çıktı. Sonra ki süreci biliyorsunuz.

          Şayet bir toplumu dönüştürmek istiyorsanız ve bunu kendi iç dinamikleri ile yapmanız tepki görecek ise yeni bir yol bulmalısınız. Bunun en kolay yolu da ortak yeni bir düşman yaratmak. Bir mağdur kitle bir de ortadan kaldırmak istediğiniz sistemden beslenen iki ayrı kitleye gerek vardır. İki kutuplu siyaset hem taraftarınızı hem de düşmanınızı konsolide eder. Yeni cephelerle uğraşmazsınız. Geriye bir kısım insanı ötekileştirmek kalır. Beri taraftan da yanınızdaki insanlara nasıl mağdur olduklarını anlatmanız yeterlidir. Haklı ya da haksız olmanızın bir anlamı yok. Kitleler peşinizden gelmeye başlar.

           Paris'te meydana gelen Charlie Hebdo katliamını bir düşünelim. Katliamı yapanlar olaya “Allahu Ekber” diyerek imza attılar. Hemen ardından medyada bir çok yorumcu bu olayı “Paris'in 11 Eylül'ü” olarak nitelendirdi. Gerçek 11 Eylül'den sonra yaşananlar bir düşünün. Değişen sınırlar ve yönetimler oldu. Charlie Hebdo olayı da bir şeylerin değişeceğinin habercisi.

             Ülkemizde İslamafobi konusu ilk gündem maddelerimizin arasına girdi. Bu tartışma kapsamında “İslamda resim var mıdır? Hz. Muhammed'in tasviri mümkün müdür?” gibi tartışmalar başladı. Ne tuhaftır ki daha önce medyamızın hiç de itibar etmediği ilahiyatçılar bunun mümkün olduğunu söylüyorlar. Hatta başta İran olmak üzere bunu örneklemeye bile başladılar.

             İslamofobi başlığı altında sorguladığımız “İslam bu mu?” sorusu çoktan acar gazetecilerimizin köşelerinde yer almaya başladı. Hem de bu konu, geçmişte “İslamcı” cenahta yer alan yazarlar tarafından ele alınıyor. Bu yaşadıklarımızı görünce, “Cumhuriyetle hesaplaşma” ve “Tarihimizle yüzleşme” çabalarımızı hatırlamaya başladım. Şimdi de “Dini öğreti” ile hesaplaşmaya başladığımız bir döneme giriyoruz.

                Geçmişte Cumhuriyetin mağduru olduklarını söyleyenler dini söylemler kullanarak iktidara geldiler. Oysa şimdi iktidar yaptıkları iddia edilen yolsuzluklar ile anılmaya başladı. Bir de buna, dini bir araç olarak kullanmaları eklenince durum apaçık gözler önüne serildi.


              İslamofobi tartışması önümüzdeki dönem oldukça bizi meşgul edecek. Müslümanlığın ve İslami öğretinin sorgulandığı bu dönemde sınırların ve yönetenlerin değişeceği bir döneme gireceğiz. 

               Yoksa bu Fransız öpücüğünü bize verenler neden “3-5” karikatürcünün öldürülmesine “11 Eylül” desinler?


4 Ocak 2015 Pazar

KÜRTLERLE DANS

          Otuz yılı aşkın bir süredir acısını çektiğimiz ama temeli en az bir asırdır devam eden “Kürt Sorunu” neden çözülemiyor? Bu sorunun yanıtını bulmamız o kadar kolay değil. Bunun en önemli nedeni sorunun kaynağını doğru belirleyememiş olmamızdır.

           Osmanlı sonrası oluşturulmaya çalışılan “Uluslaştırma Süreci” karşısında Kürt toplumunun verdiği tepki günümüze Kürt Sorunu olarak gelmiş oldu. Son bir asırdır Orta doğuda bir çok millet yapay da olsa sınırlarını belirleye bilmişken neden Kürt toplumu bu oluşumlarda yer alamadı? Buna ihtiyacı mı yoktu yoksa izin mi verilmedi?

             Günümüz siyasetinin en önemli aktörlerinden biri haline gelen Kürt siyaseti tarihinin en parlak dönemlerini yaşıyor. Bu başarısı “Sorunu çözerim” diyenlerin iyi niyetiyle mi oldu yoksa kendi çirkin siyasetlerini sürdürebilmesi için gerekli desteği yaratmak için mi beslendi?
Günümüz Kürt siyaseti temelde “Sol” söylem üzerinden yürütülse de içerisinde dini unsurları da barındırmaktan kaçınmadı. Aynı unsurları Türkiye solu kullanmaya hiç yanaşmadı. Aksine olanca gücü ile öteledi ötekileştirdi. Ama aynı Türk Solu Kürt siyasetinin bu taktiğini hiç sorgulamadı. En azından görmezden geldi. Eleştirisini saklı tuttu.

              Türkiye Cumhuriyetinin son on iki yılını yöneten AKP siyaseti de iktidarı uğruna her çeşit siyasi düşünceyi sömürmekten kaçınmadı. Yeri geldi solculara yeri geldi ülkücülere yeri geldi Alevilere yeri geldi Kürtlere mavi boncuk dağıttı. Kendi seçmen tabanı açısından başarılı da oldu. Ama bu kullanılan yöntem artık sadece AKP tarafından değil HDP tarafından da kullanılmaya başlandı. Son Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde Selahattin Demirtaş'ın dillendirdiği söylem Sosyaldemokrat kitle tarafından “Yeni” bir soluk olarak değerlendirildi. Kaşılık da gördü. 

                Haziran Direnişi olarak nitelenen hareketin reel sonuçlarını kısa sürede almak hayalcilik olur. Bu bilincin yerleşmesi zaman alacak. Bu direnişin daha ilk gününde alanlarda olmayacağını söyleyen HDP ve ruh ikizi MHP bu sürecin oya tahvil edebileceği umudu ile şimdilerde hareketin yanında durmaya çalışıyor. Bunu en iyi yapan ise HDP. Son seçimlerde kullandığı söylemin oylarını %10 bandına çeken HDP, tıpkı AKP gibi çevresel faktörleri de oya tahvil etmenin peşinde. Şu günlerde en önemli çevresel faktörlerden birisi de Birleşik Haziran Hareketi (BHH). Bu bağlamda HDP, ÖDP ve BHH'nin Kürt sorununa duyarsız kaldığını ve Kemalist hassasiyetlerden kurtulamadığından dem vuruyor. Zira HDP barajı aşabilmesi için ÖDP ve BHH'yi yanına çekmek zorunda.

                Türk solunun en önemli sorunu güncel siyaseti eleştirmenin ötesinde sosyokültürel ve ekonomik sorunlara nitelikli çözümler üretememesi. Ürettiği çözümleri de ya anlatamıyor yada tanıtamıyor. Öte yandan birey hak ve özgürlüklerini “Kürt Sorunu” bağlamında ele alması diğer toplumlar tarafından da samimiyetsizlik olarak görülüyor. Türkiye solu söylem ve eylemlerini belirli bir etnik kimliğin üzerinden değil, batılı demokrasilerde olduğu gibi insan hak ve özgürlükleri üzerinden yapmadığı sürece başarı sağlaması olanaksız.

                 Sonuç olarak hem ABD hem AB hem Türkiye solu hem orta doğu halkları Kürt halkı ile dans etmekten hiç bir zaman vazgeçmediler.

                 Kürtler, bu coğrafyada gerek iç gerekse dış siyasette geçerli bir akçe olması için her zaman kullanıldı. Kürtleri ne kadar temsil ettiği de tartışılan PKK-HDP siyaseti yavaş yavaş bu coğrafyada dans etmesini öğrendi. Kürt toplumu, yürüttüğü siyaset ile mutluluğu yakalayabilecek mi bunu zaman gösterecek.