18 Ocak 2015 Pazar

FRANSIZ ÖPÜCÜĞÜ

       
          Geniş halk kitleleri kendilerini baskı ve saldırı altında hissettikleri dönemlerde bireysel farklılıklarını bir kenara bırakarak ortak savunma yöntemleri geliştirme ihtiyacı duyarlar. Böyle bir durumda ortaya çıkan lider genellikle sorgulanmaz ve körü körüne inanç başlar. Bu bilimsel veri çoğu kez toplumları bir olgu ya da duruma sürüklenmek için siyasette sıklıkla kullanılır.

          Birinci Dünya Savaşı sonrası her alanda kendini yenik hisseden Almanya çıkış yolu olarak Adolf Hitler'i buldu. Sonrası malum. Şah Rıza Pehlevi döneminde kendini baskı altında bulan Sosyalistler siyasal İslamın öncüleri ile birlikte hareket etmekten sakınca görmediler. Daha sonra da İran İslam devrimi ortaya çıktı. Sonra ki süreci biliyorsunuz.

          Şayet bir toplumu dönüştürmek istiyorsanız ve bunu kendi iç dinamikleri ile yapmanız tepki görecek ise yeni bir yol bulmalısınız. Bunun en kolay yolu da ortak yeni bir düşman yaratmak. Bir mağdur kitle bir de ortadan kaldırmak istediğiniz sistemden beslenen iki ayrı kitleye gerek vardır. İki kutuplu siyaset hem taraftarınızı hem de düşmanınızı konsolide eder. Yeni cephelerle uğraşmazsınız. Geriye bir kısım insanı ötekileştirmek kalır. Beri taraftan da yanınızdaki insanlara nasıl mağdur olduklarını anlatmanız yeterlidir. Haklı ya da haksız olmanızın bir anlamı yok. Kitleler peşinizden gelmeye başlar.

           Paris'te meydana gelen Charlie Hebdo katliamını bir düşünelim. Katliamı yapanlar olaya “Allahu Ekber” diyerek imza attılar. Hemen ardından medyada bir çok yorumcu bu olayı “Paris'in 11 Eylül'ü” olarak nitelendirdi. Gerçek 11 Eylül'den sonra yaşananlar bir düşünün. Değişen sınırlar ve yönetimler oldu. Charlie Hebdo olayı da bir şeylerin değişeceğinin habercisi.

             Ülkemizde İslamafobi konusu ilk gündem maddelerimizin arasına girdi. Bu tartışma kapsamında “İslamda resim var mıdır? Hz. Muhammed'in tasviri mümkün müdür?” gibi tartışmalar başladı. Ne tuhaftır ki daha önce medyamızın hiç de itibar etmediği ilahiyatçılar bunun mümkün olduğunu söylüyorlar. Hatta başta İran olmak üzere bunu örneklemeye bile başladılar.

             İslamofobi başlığı altında sorguladığımız “İslam bu mu?” sorusu çoktan acar gazetecilerimizin köşelerinde yer almaya başladı. Hem de bu konu, geçmişte “İslamcı” cenahta yer alan yazarlar tarafından ele alınıyor. Bu yaşadıklarımızı görünce, “Cumhuriyetle hesaplaşma” ve “Tarihimizle yüzleşme” çabalarımızı hatırlamaya başladım. Şimdi de “Dini öğreti” ile hesaplaşmaya başladığımız bir döneme giriyoruz.

                Geçmişte Cumhuriyetin mağduru olduklarını söyleyenler dini söylemler kullanarak iktidara geldiler. Oysa şimdi iktidar yaptıkları iddia edilen yolsuzluklar ile anılmaya başladı. Bir de buna, dini bir araç olarak kullanmaları eklenince durum apaçık gözler önüne serildi.


              İslamofobi tartışması önümüzdeki dönem oldukça bizi meşgul edecek. Müslümanlığın ve İslami öğretinin sorgulandığı bu dönemde sınırların ve yönetenlerin değişeceği bir döneme gireceğiz. 

               Yoksa bu Fransız öpücüğünü bize verenler neden “3-5” karikatürcünün öldürülmesine “11 Eylül” desinler?


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder