10 Kasım 2014 Pazartesi

Türk Sorunu ve Çöküş Süreci

            
            Türkiye otuz yılı aşkın bir süredir “Kürt Sorunu” kavramını tartışıyor. Aslına bakarsanız sorunun tanımı hiç yapılmadı. Sorunu tanımlayamazsanız çözümü de bulamazsınız. Öyle de oluyor zaten. Ülkemizde onlarca etnik topluluğun yaşadığı bir gerçek. “Osmanlı Bakiyesi” olarak nitelendirdiğimiz bu topluluklar tarih boyunca ya zulme uğramış ya da kayırılmıştır. Sorunun, bu bakiyenin tamamına  “Türk Milleti” denmesinden kaynaklandığı iddia ediliyor.
            Ama gerçekten öyle mi?
            Bence değil.
            Her ülke kendi bütünlüğünü korumak için ortak paydalar bulmak zorundadır. Bunlar, ulusal sınırlar, bayrak, dil, yönetim şekli, eğitim şekli, kurucu akıl, ortak gelecek planları vs. Bütün bu başlıkların, yaşayan her yurttaş tarafından kabul görmesi ve fayda görmesi sağlanmalı. Aksi takdirde herkesin kendi yolunu çizmek istemesi, sorun olarak karşımıza çıkacaktır.
            Şayet amacınız bu yapının yerine “Yeni” bir yapı kurmak ise önce mevcut yapıyı işlevsiz hale getirmelisiniz. Bunu yapmak için de sistemin içini boşaltmanız yeterlidir. Kamu kaynaklarının eşit kullanılmaması, adalet mekanizmasının güvenini yerine getirmemesi, savunma sisteminizin öz güvenini kaybetmesi, bilinen tarihin yeniden yazılması, kurucu unsurların itibarsızlaştırılması ve her alanda mağdurlar yaratılması başlıca araçlardır.
Cumhuriyet tarihi boyunca birçok ekonomik ve sosyal sorunun çözümü olan kamu işletmeleri de bu şekilde özelleştirildi. “Kar etmiyor, kamu maliyesine yük oluyor” denilen yüzlerce şirket birileri tarafından kapış kapış alındı. En önemlisi de bunun böyle olması gerektiği düşüncesi vatandaşa yutturuldu.
Bu yöntem ekonomide istenen sonucu verdiyse siyasette de vermeliydi. Öyle de oldu.
            İçi boşaltılan Cumhuriyet modeli,  artık güven vermez oldu. Böylece her bir yurttaş gelecek kaygısı ile kendi geleceğine yön vermek istemeye başladı.  Bu amaç yeni oluşumlarını da beraberinde getirdi. Sivil toplum kuruluşları, yasa dışı silahlı unsurlar, siyasi partiler, ekonomik ortaklıklar vs.
            Bölgedeki aşiret düzeni, şıhlar, şeyhler, toprak reformu, eğitim sorunu, kadın cinayetleri, töre cinayetleri, yasa dışı ilişkiler sorgulanmaz iken sorun Kürtlere “Türk” dendiği iddiasına bağlandı. Bölge halkı liderleri, bütün bu sorunları hiçbir zaman il ve ilçe meclislerinde, parti teşkilatlarında tartışmadılar.
            İşte bu nedenle yazının başında ifade ettiğim gibi, asıl sorun Kürt’e “Türk” denmesi değil.
            Bölgede yaşanan mağduriyetlere dayanak gösterilen “Devlet Faşizmi” (ki birçok konuda doğrudur) zamanla Kürt Nasyonal Sosyalizmime dönüşmekte. Bu yapı da sonuçta Self Determinasyon (kendi geleceğini belirleme) hakkı düzlemine gelmektedir. Son yaşadıklarımız bu sonucun kaçınılmaz olduğunu göstermekte.
            İçeriğini ne olduğunu muhataplarının bile bilmediği “Açılım Süreci” sonuç olarak Türkiye Cumhuriyetini zaman içerisinde “Anadolu Federe Devleti” haline dönüştüreceği görülüyor.
Peki bu dönüşüm Kürt halkının yerel sorunlarını çözecek mi? Bence hayır. Ağalık da devam edecek, cehalet te, kadın cinayetleri de. O zaman bu süreç kimin işine yarayacak? “Milli İrade” bu soruyu kendine sormalı.
Sonuç olarak bu gidişat bir “Türk Meselesi ve Çöküm Süreci” olarak tarihe geçecek.
Umarım yanılırım.

            

9 Kasım 2014 Pazar

Kaç Çeşit Solcu Gördüm

1)      Nevizade Solcuları

Gençlerden oluşur. Ya öğrencidir ya da işe yeni girmiştir. Üçüncü biraya paraları yetmez. Kitap okuduklarını her fırsatta dile getirirler. Gündüz Maocu gece Taocu takılırlar. O da yerse tabii.
Yaşadığı Yerler :
İstanbul Nevizade, Ankara Yüksel Cad., İzmir Kıbrıs Şehitleri Cad.
Nüfusu               : 
250.000
Eylem Gücü      : ★ ★ ★ ★

2)      Çiçek Pasajı Solcuları

Yaş ortalaması yüksektir. Sanattan ve edebiyattan anlarlar. Devlette memur olacak sicilleri olmadığından çoğu kendi işini kurmuştur. İkinci büyük için her zaman paraları vardır. Devrim için beklentiler kalmamıştır.
Yaşadığı Yerler :  İstanbul Çiçek Pasajı, Ankara Mülkiyeliler lokali, İzmir Kordon
Nüfusu               : 300.000
Eylem Gücü      :  ★ ★ ★

3)      Sosyal Medya Solcuları (Bu benim)

Orta yaş ve altı gruplardır. Kendileri "Klavye Şövalyeleri" olarak da adlandırılır. Kitabı İnternet haberleri Twitter'dan okurlar. Siyaseti bildiklerini sanırlar. Ama hep yanılırlar. Gündemi iyi takip ederler. Ama bir işe yaramaz. Hashtag yaratırlar, “Like” alamazlarsa bunalıma girerler. 
Yaşadığı Yerler :  Laptopun önü
Nüfusu                : 1.000.000
Eylem Gücü       : Yok

4)      Antikapitalist Müslümanlar

Aslında solcudurlar.  Ama kendilerine solcu dendiği zaman iki ayet bir hadis ile zemini kaydırırlar. Samimi ve ahlaklı bir gruptur. Gençlerden oluşur. Henüz iş güç sahibi olanını görmedim.  Bu gün Allah için #Diren’din mi?
Yaşadığı Yerler:  Üniversite kantinleri.
Nüfusu              : 50.000
Eylem Gücü      :  ★ ★ ★

5)      Endişeli Sosyal Demokratlar

Bir çoğunun annesi babası Demokrat parti kökenlidir. Partileri olmadığından laik partilere oy verirler. Rakı da içerler  Cuma’ya da giderler.  Piyasa ekonomisini savunurlar. 
Yaşadığı Yerler:  Ege, Trakya ve Akdeniz kıyıları
Nüfusu              : 3.000.000
Eylem Gücü      : Yok

6)      Aristokrat Solcular

Orta yaş ve üstü seçmenlerden oluşur. Asla verdikleri oy ile bir şeyi seçemezler. Gruba girmek için oldukça derin sol jargona ve birikime sahip olmak gerekir. Aralarında kendini ezik hissedersin.
Yaşadığı Yerler:  Büyük şehirlerde yer yer de kurdukları organik köy evlerinde
Nüfusu               : 60.000
Eylem Gücü      :  ★ ★

7)      Türk Ulusalcıları

Derin yenilmişlik hissiyatı içindedirler. Cumhuriyetin kendilerine ait olduğunu sanırlar. Kendi gibi olmayana tahammülleri yoktur. Atatürk olmadan cümle kuramazlar. Ülkücü oldukları söylense de bilimsel olarak henüz ispatlanmamıştır.
Yaşadığı Yerler:  Türkiye’nin her yerinde görebilirsiniz.
Nüfusu               : 200.000
Eylem Gücü      :  ★

8)      Kürt Ulusalcıları

Standart söylemleri vardır. Ayrılmaya bayılır ama nereye gitmek istediklerini bilemezler. Kızınca saldırgan olurlar. Devlet ile araları yoktur. Siyaseti iyi bilirler. Halkların kardeşliğini severler.
Yaşadığı Yerler:  Türkiye’nin doğusunda yaşarlar
Nüfusu               : 2.500.000
Eylem Gücü      :  ★ ★ ★ ★ ★

9)      Aslan Sosyal Demokratlar

Ne kadar kızsalar da hep aynı patiye oy verirler. Çoğu memurdur. Risk almazlar. Taksit ödemeye bayılırlar. Borsada hissesi, TOKİ'de evi vardır.
Yaşadığı Yerler: Ülke geneline yayılmıştır.
Nüfusu               : 5.000.000
Eylem Gücü      :  ★

10)  Yıkım Ekibi Solcuları

“Eylem var dediler geldik” kıvamında gençlerden oluşur. Kitap okumak sıkıcı gelir. Siyasi derinliği yoktur. Aksiyonu severler. 
Yaşadığı Yerler:  Genelde büyük şehirlerde ve varoş mahallelerinde.
Nüfusu               : 100.000
Eylem Gücü      :  ★ ★ ★ ★ ★




8 Kasım 2014 Cumartesi

Zeytin Ekmek


Benim akran arkadaşlar bilir. Ortaokul yıllarında tarım dersimiz vardı. Şimdiki çocuklar duysa gülerdi herhalde. Bize verilen bilincin farkında değildik aslında o yıllarda. Yine o yıllarda münazaralar yapardık. Hatırlarsınız, en popüler konu, “Bir ülke tarım ile mi gelişir sanayi ile mi?”
Kimin kazandığının önemi olmayan yarışlara girer tartışmayı öğrenirdik. Fidan diker bir birimize yardımcı ederdik. Elimiz yeşile, ayağımız toprağa değerdi. Mahallede bile oynardık. Düşünebiliyor musunuz? Günümüzün servisi,  işe giderken bizi okula bırakan Mehmet amca,  marketi ise ekmek almaya gittiğimiz bakkal Mustafa.
Sonra Özal geldi.
Peynir ithal etti. Ali dayı sığırını sattı. Şehre geldi. Çocuğu okuyamadı. İş aradı. Olmadı. Sonra fırsatlar doğdu. Ama uyanık olmak lazımdı. Oldu da. İş kurdu. İş adamı oldu. Sonra işi büyütmek için siyasete atıldı. İşi büyüttü. “Benim memurum işini bilir” diyen şişmanın ne demek istediğini anlayan köşeyi döndü.
Biz anlamadık.
Sonra marketler açıldı, evler, iş hanları yapıldı. Şehir büyüyor sokağımız küçülüyordu. Artık servisle gittiğimiz okulda 12 Eylül öncesine dönmemek için münazaralar da etmiyorduk. Okulun arkasına diktiğimiz fidanlar çoktan koca koca ağaçlar olmuştu. Ama bir daha dikmedik. Yeşil deyince Dolar geliyordu aklımıza.
Sonra bir dozer geldi. Hepsini söktü. Sorduk. “AVM yapacaklar” dediler. “Kim” dedik. “ Ali dayının oğlu” dediler. Bizimki şişmanı dinlemiş. Köşeyi tutmuş. Sonrada Allah “Yürü ya kulum” demiş.
O yıllarda yürümek yasak, çalmak serbestti. Geceleri mahallede bekçiler değil hırsızlar gezerdi. Neyse ki kapılarımız çelikti.
Umursamadık.
Derken milli irade tecelli etti. Köylüsü oy verdi. İşçisi oy verdi. Memuru oy verdi. Bizimki aldı başını gitti. Ne dese oluyordu. Sonra köylü ölmeye başladı. İşçisi ölmeye başladı. Memuru ölmeye başladı.
Durmuyordu artık.
Ve en sonunda zeytinleri de kesti. Bir asırlık ağaçlar yerde, yanında köylü ana. Diz çökmüş jandarmaya. Kime ne? Ferman padişahın. Santral yapılacak buraya.
Ne işçi ne köylü ne de memur. Kabahat benim. “Dur” demeliydim. “Yapma” demeliydim. “Kestirmem” demeliydim. Ben ki sahip çıkamadım okulun arkasına diktiğim o fidana.

Kabahat benim.

1 Kasım 2014 Cumartesi

Ne Olacak Bu Memleketin Hali?

        Seçimler yaklaşıyor. Siyaset yeniden düzenleniyor. Yeni partiler, yeni ortaklıklar, yeni sınırlar belirleniyor. Bu çalkantıda herkes doğru yerde pozisyon alma derdinde.
       AKP'nin algı yönetimindeki başarısı yadsınamaz. Özellikle "Biz de isteriz iyi bir muhalefet partisi" söyleminin arkasında "Onlar kötü ben iyi" düşüncesinin akıllara kazınma çabası yatıyor.
      Yerel seçimlerde, özellikle Ankara'da CHP'nin siyasi projesinin sonuç verme ihtimalinin belirmesi piyasayı hareketlendirdi. Bunu ilk gören Selahattin Demirtaş oldu. Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde küskün solcu oylarına oynayan HDP istediği sonuca ulaştı.
     Bunu gören İşçi Partisi ise boş durur mu? Doğu Perinçek'in son zamanlardaki söylemleri ise milliyetçi ve Atatürkçü kesime gel gel demesinden başka bir şey değil.
       Öte yandan Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde cemaatin etkisizliği aslında bu grubun kendi kendini besleyen bir menfaat sistemi olduğunu ve halkta karşılığının olmadığını gösterdi. Gel gelelim elde olan mekanizmanın daha geniş halk kitlelerine yayılmasını sağlamak da bir ihtiyaç haline geldi. Bunun için de yeni parti kurma çalışmaları hızlandı. İki ay içinde göreceğiz.
      Aslında AKP'nin yıllardır ekmeğini yediği "Muhalefet yok ki" söylemi kendi sonunu da getirebilir.
      Peki kazanan kim olur?
      Bence CHP'nin tek başına kazanmasına izin vermezler. Yeni kurulacak parti kesinlikle olası koalisyonun küçük ortağı olacaktır. Bu yeni parti de "Cumhuriyet sevdalısı" solcuları ülkücüleri ve de mütedeyyin insanları göreceğimizi tahmin ediyorum.
       IŞİD'in Kürt öldürmesine sevinen ülkücülerin AKP'nin sempatisini kazanması MHP'yi ciddi şekilde sıkıntıya düşürebilir. MHP'nin tezkereye "Evet" demesi daha çok AKP'ye yaramışa benziyor. MHP yine süreci okuyamamış ve AKP'nin değirmenine su taşımıştır.
      Rakı masasında memleketi kurtaranların CHP'den ayıklanması ve Mehmet Bekaroğlu'nun partiye katılması aslında etki alanı sınırlı "Laikçi" kanattan daha çok muhafazakarların sempatisini kazanmasını sağladı. Kemal Kılıçdaroğlu'nun bu taktiksel kumarı kazanıp kazanmayacağını 2015 seçimlerinde göreceğiz.
      Her kriz fırsat doğurur. 2015 seçimlerine krizlerle girecek olan Türkiye'nin kazananı kim olacak göreceğiz.
       AKP kazanırsa;
Başkanlık sistemine geçilir.
Kürtler Federatif bağımsızlıklarına kavuşur.
Öcalan özgürlüğüne kavuşur.
MHP baraj altı kalır.
Ekonomide bedel ödeme dönemi başlar.
      AKP kaybederse;
CHP yeni parti ile koalisyon kurar.
Kürt sorunu yerel yönetim modelleri ile çözülür.
Ekonomide yine ağır bedeller ödenir.
Devri sabık dönemine girilir.
Türkiye modern dünyada yerini alır.
Laik üniter sistem tekrar inşa edilir.