10 Nisan 2019 Çarşamba

Kaftancıoğlu


Bu soyadı ilk babam Faruk Hatırnaz’dan duydum.

Ben bu soyadı duyduğum da ortada ne Canan Kaftancıoğlu, ne Ekrem İmamoğlu, ne AKP’nin İstanbul yenilgisi vardı. Çok çok eskidendi bu isim ile tanışmam.

Ümit Kaftancıoğlu, Rize Pazar Ortaokuluna atandığı günlerdi. Anadolu’da yurtsever, aydın bir öğretmen olarak görev yapıyordu. Babam Faruk Hatırnaz da Ümit Kaftancıoğlu’nun öğrencilerinden biriydi. Tabi ki öğretmeninden çok etkilenmişti.

Aradan yıllar geçti. Babamın, İstanbul’da hem çalıştığı hem de öğrenim gördüğü yıllar. O yıllarda Ümit Kaftancıoğlu TRT İstanbul Radyosunda program yapıyordu.
Bunu duyan babam hemen öğretmenini ziyaret etti. Ama bu onu son görüşü oldu.

Yine aradan yıllar geçti. Ümit Kaftancıoğlu, ülkenin 12 Eylül darbesine götürüldüğü bir süreçte sırtından vurularak katledildi.

Bu güne gelelim.

Ve yıllar sonra bu gün "Kaftancıoğlu" soyadı yine gündeme geldi. Ali Naki Kaftancıoğlu'nun eşi, Ümit Kaftancıoğlu'nun gelini;
Canan kaftancıoğlu.
Ben bu yazıyı yazarken Ekrem İmamoğlu henüz mazbatasını almamıştı. Çokça dolapların döndüğü aşikar olan bu dönemi ileride tarih mutlaka yazacaktır.
Şu günlerde, sosyal demokratların, sosyalistlerin, ülkücülerin, Kürt siyasal hareketinin, hatta AKP’den “İllallah” demiş muhafazakarın bile sempati ile baktığı Ekrem İmamoğlu’nun İstanbul yerel yönetim seçimlerinde ipi göğüslediği anlar.

Şüphesiz bu zaferin mimarı Canan Kaftancıoğlu.

Ama bu zaferin ardında ciddi bir çalışma yatmakta. Aslında lafı da buraya getirmek istiyorum. Günlerdir süreci izliyorum. Yavaş yavaş kafamda netleşmeye başladı bu zaferin nasıl elde edildiği.

Canan Kaftancıoğlu da Ekrem İmamoğlu da tipik bir CHP'li değil.
Ama Canan Kaftancıoğlu  öyle bir etüt etmiş ki süreci, Ekrem İmamoğlu’nun en doğru aday olduğu konusunda ikna etmiş CHP Gn. Bşk. Kemal Kılıçdarolu’nu.

Hedef belirlenmiş. Bu hedefe ulaşmak için strateji belirlenmiş. Bu strateji için takım belirlenmiş. Bu takım için yol ve yöntemler geliştirilmiş. Takımın başarısı için motivasyon kaynakları belirlenmiş. Eşgüdüm ve planlama sayesinde hedefe ulaşılmış.

Bütün bunlar aslında bildik CHP yöntemleri değil.

Geleneksel CHP stratejilerinde takım ruhu ve hedef belirlemeden ziyade bireylerin kişisel ve yerel zaferleri söz konusu olurdu. Ve bu yolun partiyi geçmişte getirdiği nokta ortada.

Bireysel bir başarı anlamında söylemiyorum ama Canan Kaftancıoğlu yönetimindeki takımın, günümüz teknoloji ve sosyoloji bilimini de kullanarak “Yenilmez” diye bilinen rakibini bir anda şaşkına uğratarak tarihin derinliklerine gömdüğü bir anı yaşıyoruz.

An itibari ile siyasal süreç Ekrem İmamoğlu’nun Belediye Başkanı olması ile sonuçlanır mı bilemiyorum. Çok fazla değişken var. Ama ben başka bir noktadan bakıyorum olaya.

Günlük zaferler elde edebilirsin. Bu, belki bir tesadüf, belki de koşuların doğurduğu bir sonuç olabilir.

Günümüzde hedefe ulaşmak istiyorsan başarının olmazsa olmazı, önyargılaran kurtulup, bilimsel stratejiler ve yöntemlere başvurmak.
Zafer istiyorsan akıl ve bilimden vazgeçme.
Geri kalan zaferler sadece tesadüften ibarettir.

22 Mart 2019 Cuma

Bir 50 yıl daha yok


Kar yeni erimiş. Geçen senenin karalahana sapları hala kazık gibi duruyor bahçede. Toprak uyanmaya başlamış. Bahar gelmiş. Sonra da anam beni doğurmuş. Baharın müjdesi olmuş babama.Sonra hasta olmuşum. Üç gün açmamışım gözümü. Ne meme emmişim ne sesim çıkmış. Rize’ye doktora götürmüş beni dedem. Bir güzel muayene etmişler. Her şey tamam. Ama uyuyorum hala. Doktor “Nazar değmiş buna” demiş. Almışlar beni Zera Bula’nın (Zehra Hala) önüne koymuşlar. Nefesi güçlüdür hani. Bir güzel okumuş beni. Bir de kurşun dökmüşler tepemde. Kurşun dökülen su ile de yıkamışlar bir güzel. Açılmış gözümü aniden. Anam öyle diyor. Ben anamın yalancısıyım.
4 Ay sonra Apollo 11 Ay’a indi. Nail Armstrong ayağının tozu ile “Benim için küçük, insanlık için büyük bir adım” dedi.
Tam 50 yıl olmuş.
               
İlkokul son sınıftayım. Öğretmenimiz Müjgân Savaş bir soru sordu sınıfa;
“Söyleyin bakalım çocuklar. 2000 yılında kaç yaşında olacaksınız?”
Heyecanla el kaldırdık. Yetmedi bir de ayağa kalktık. Bizim sınıf çalışkan. Daha söz hakkı bile verilmeden “Otuz bir” diye bağırdık hep beraber.
Sonra darbe oldu. Kenan Evren önüne çıkanı asıyor. Köyde bir panik havası. Kitaplar çuvallara yüklendi. Dağa götürüldü. Ormanda saklandı. Gres yağına bandırılmış silahlar tarlalara gömüldü.

Tam 39 yıl olmuş.
       



Lise bitti bitecek. Üniversite sınavlarına girilmiş. Sonuçlar bekleniyor. Köyde çay toplayıp dedeme yardımcı oluyorum kardeşlerimle. Memleket Rize olunca yağmur aman vermez tabi ki. Çay da yağmur dinlemez. Tarlaya girecek, o çayı biçilecek. Yoksa kartlaşır satamazsın çayını.


Meğer Çernobil’de reaktör patlamış. Sene 1986. Radyoaktif serpinti çoktan gelmiş üzerimize. Yıllar sonra gösterdi etkisini. 19 Yıl sonra kurbanlardan biri oldu Kazım Koyuncu.

Tam 33 yıl olmuş.
       



İstanbul’a gittim. Artık bir üniversite öğrencisiydim. Yıllar sonra çocukluğumun geçtiği yerleri gezdim. Balat'ı, Çukurbostan’ı, Fener Rum Patrikhanesini, Fatih’i. Her yer değişmiş. Özallı yıllar çabuk bozmuş İstanbul'u.

   

Derken mezun oldum. Memlekete döndüm. İş lazım tabi ki. TRT sınav açmış. Girdim ve kazandım. 1992’nin sonlarında Ankaralı oldum. Sonra da Orhan Veli’nin “Zillei Şiir”i geldi aklıma.


Biz memurlar,Saat dokuzda, saat on ikide, saat beşte,
Biz bizeyizdir caddelerde.
Ya paydos zilini bekleriz,
Ya ay aybaşını.


Ertesi yıl 33 canı yaktılar Sivas’ta.

Tam 27 yıl olmuş
               
Sonrası bildik koşuşturmaca. Para kazan. Askere git. Evlen. Borç öde. Çocuk yap.
Evi arıyorum sık sık sık. Elif hamile. Sancıları sıklaşmaya başlamış. Nöbet biter bitmez eve vardım. Gece yarısı oldu. Doktoru aradık. Hemen çağırdı bizi hastaneye. Elif değil sanki ben doğuracağım.  Sabaha karşı Ege dünyaya geldi. Sevinç ve şaşkınlığın etkisini 3 gün sonra atlattım. Baba olmuştum, kolay mı?
Sonra deprem oldu. 17 Ağustos 1999. Binlerce insan hayatını kaybetti. Binlerce insanın hayatı bir an da yerle bir oldu.

Tam 20 yıl olmuş

Hayat böyle devam etti.
30’lu yaşlarımın başları. Belki de en güzel yılları. Öyle bir geçer ki zaman… 50’sine gelince hatırladım 40 yaş bunalımını. Şanslı bir adamdım. Hep iyi insanlar girdi hayatıma. Hep güzel anılar biriktirdim. Ama o anın geldiğini fark ettim. Sorgulamalar başladı. Meğer hayat o kadar da basit değilmiş.Yenilgilerim, öfkelerim, özlemlerim, kıskançlıklarım, arzularım, hayallerim, duygularım. Tek tek görünmeye başladı bana. Sanki hepsi tepemde. Hesap soruyor bana. İşin kötüsü hak da veriyorum onlara. Öyle ya. Şimdi mi geldi aklına. Başlıyorum hesap yapmaya. Keşkelerim dört dönüyor beynimde. Bir kendime kızıyorum, bir şuna, bir buna. Sonra Nazım’ın “Bulut mu Olsam” şiiri geliyor aklıma.

Bulut mu olsam,
Gemi mi yoksa?
Balık mı olsam,
Yosun mu yoksa?..
Ne o, ne o, ne o.
Deniz olunmalı, oğlum,
Bulutuyla, gemisiyle, balığıyla, yosunuyla.

Ne o, ne o, ne o. Kendim olmaya kara verdim. Sevenimle, 
dostumla, düşmanımla ben olmaya kara verdim. Zaten başka bir şeyi de beceremem ki. Ama şunu da aklımdan çıkarmıyorum artık.

Bir 50 yıl daha yok. Tadını çıkar.