13 Temmuz 2015 Pazartesi

Kamuoyuna Kadir Gecesi Mesajımdır.

Kamuoyuna Kandil Mesajımdır.
Facebook, Twitter, WhatsApp ve SMS yolu ile (Hepsi gavur icadı) bu gece herkes bir birine güzel mesajlar gönderdi, dualar etti ve af diledi.
Hepsi çok güzel.
Kadir gecesi dinimizde Kur’an’ın ilk ayetinin inmeye başladığı gece olarak bilinir.
1-Şüphesiz, biz onu (Kur'an'ı) Kadir gecesinde indirdik.
2- Kadir gecesinin ne olduğunu sen ne bileceksin!
3- Kadir gecesi bin aydan daha hayırlıdır. 
4-Melekler ve Ruh (Cebrail) o gecede, Rablerinin izniyle her türlü iş için iner de iner.
5-O gece, tan yerinin ağarmasına kadar bir esenliktir.
Kadir Süresi (1-5)
Her ne kadar Kur’an’da Kadir gecesinin ne olduğunu bizim bilemeyeceğimiz yazılsa da bu gecenin sabaha kadar esenlik olduğunu anlamaya çalışmak lazım. Bin aydan daha hayırlı olması elbette ki diğer ayları ve günleri önemsiz kılmaz. Fakat bu geceyi bir yıl boyunca yapılan kötülüklerin affedileceği bonusu bol bir gece olarak da görmemek lazım.
Bu gece Kur’an’ın ilk emri olan Alak (İkra) Süresinin ilk 5 ayeti inmiştir.
1. Yaratan Rabbinin adıyla oku.
2. O insanı bir kan pıhtısından yarattı.
3. Oku, Rabbin nihayetsiz kerem sahibidir.
4. O rab ki sizlere kalemle (yazmayı) öğretti.
5. İnsana bilmediğini o öğretti.
Şöyle rivayet edilir
Cebrail O'na: "Oku" dedi.
Muhammed: "Ben okuma bilmem" diye cevap verdi.
Cebrail, Muhammed'i kucaklayıp güçsüz bırakıncaya kadar sıktı ve "Oku" emrini tekrarladı.
Muhammed: "Ben okuma bilmem, söyle ne okuyayım" diye cevapladı.
Ve ardından da bu ayetlerin geldiği söylenir.
Hz.Muhammedin ümmi olduğu söylense de bunun böylece devam edeceğini sanmıyorum. Zira Alak süresi 4. Ayette “O rab ki sizlere kalemle (yazmayı) öğretti.” Dediğine göre okur yazar olmalı. Yoksa Allah 23 yıl boyunca elçisine Kur’an’ı indirirken okuma yazmayı öğretmiş olmalı.
Her ne kadar Peygamberimizin ayak izi, sakalı, hırkası günümüze kadar ulaştıysa da maalesef İslam dininin Peygamberinin kaleme aldığı ve aldırdığı Kur’an’ın hiçbir nüshası elimize geçmemiştir.
Neyse Konuyu dağıtmayalım. Sonuç olarak bu gecenin benim için önemi “Oku” emrinin Allah tarafından kullarına gönderilmiş olmasıdır.
Bence bu gece birbirimize okunması gereken önemli şeyleri paylaşmamız ibadetlerin en hayırlısıdır.
İşte o zaman bu gece bin yıldan daha hayırlı olur.
Kadir Geceniz Kutlu olsun.

8 Mart 2015 Pazar

Kürtlerin Lazistan Açılım Süreci

    “Kürdistan Eş Başkanı falanca ile Lazistan Başbakanı filanca Athena'da (Pazar) yaptıkları görüşme ile Ortak Ticaret ve İşbirliği anlaşması yaptı”

       Günün birinde ulusal gazetelerin birinde buna benzer bir haber ile karşılaşırsanız sakın şaşırmayın. Şimdi diyeceksiniz ki “Bu da nereden çıktı”. O zaman filmi başa saralım. Yani günümüze gelelim.
         Kürt Siyasi Hareketi (KSH) hakkında size detaylı bilgi verecek değilim. Bu süreci hep beraber yaşadık. Buraya kadar her şey biliniyor. Fakat bu sürecin nereye evrildiğini bilmiyoruz. İngilizlerin bir sözü vardır. “Sosis ve siyaset halkın gözü önünde yapılmaz. Yapılsa kimse yemez” Gerçekten de bir çok şey gözümüzden saklanıyor.
         30 yılı aşkın bir süredir silahlı bir şekilde süren KSH yavaş yavaş şekil ve yöntem değiştirmeye başladı. Eli kalem tutan bir çok sol-liberal siyasetçi ve yazarlar HDP'nin 7 Haziran seçimlerinde barajı aşacağını söylüyor. Ya da en azından geçmesini arzu ediyor. Oysa ki daha düne kadar televizyonlardaki açık oturumlarda KSH içinden gelenlere “PKK bir terör örgütü müdür?” diye sorarak onları sıkıştırmaya çalışırlardı. Onlar da ne şiş yansın ne kebap kıvamında korkarak yanıtlar vererek durumu idare ederlerdi. Durum değişti. Bırakın PKK'nın bir terör örgütü olduğunu, Abdullah Öcalan'ın ne zaman siyasete gireceğini konuşuluyor.


         Peki durum bu kadar basit mi? Bence hayır. KSH daha düne kadar her alanda bağımsızlığı savunurken artık HDP'nin bir Türkiye partisi olduğunu söylemeye başladı. Bunun bence iki nedeni var. Birincisi yakalanan havayı daha fazla kirletmemek diğeri ise strateji değişikliği. Bu noktaya gelmemizin bir çok nedeni var. Özellikle de BOP planı sonrası Kuzey Afrika ve Orta Doğu'da yaşanan ateş çemberi. Aşağı baktığında gördüğü cehennem KSH'nin söylem ve stratejisini değiştirdi. Silahlı mücadele ile bu işin makul bir sona ermeyeceğini anladı. Bunu Türkiye Cumhuriyeti de anladı. İşin komik tarafı Türkiye Cumhuriyetinin gelecek için bir projeksiyonu yokken KSH çoktan yeni projesini uygulamaya başladı bile.

         Şeytan ayrıntıda gizlidir derler ya dikkat etmek lazım. KSH üyeleri artık yeni bir terminoloji kullanmaya başladı. Örneğin bir durum ya da olay karşısında “Kürt ve Türk halkı” yerine Türkiye Halkları” kelimesini vurgulamaya başladılar. Şimdi basit bir bakışla bu çoğul tanımlamanın birinin “Türk” diğerinin de “Kürt” olduğunu var sayabilirsiniz. Ama öyle değil. İstenen şey, bu topraklarda Kürtler ve Türklerden başka bir çok “Halk” topluluklarının varlığını vurgulamaktır. KSH kendisini yalnız bırakmamak ve cepheyi genişletmek adına sürdürdüğü mücadelenin aslında adı geçen bu “Halklar” için ortak bir çalışma olduğunu anlatmaya çalışıyor. Bu nedenle de 7 Haziran seçimleri öncesi değişik etnik, dini ve siyasi figürleri bohçasına alacaktır.
Bu çalışmaların bence en önemli ayağı Lazistan bölgesi olacak. Siyasal anlamda sol bir gelenekten gelen Lazlar, HDP için önümüzdeki süreçte hedef kitle olacak. İşte tam da bu noktada strateji değişikliği kendisini görünür kılacak.

          KSH artık silahlı bir mücadele ile anılmak istemiyor. Bu nedenle tarihsel süreçte edindiği örgütlenme tecrübesini Lazlara aktarmak isteyecektir. Lazistan bölgesinde kimlik vurgusundan öte bölgenin ekonomik ve sosyokültürel yapısı ile ilgilenecektir. Tam da bu noktada hak ve özgürlüklerin elde edilmesi bağlamında KSH Lazlara öncülük edecektir. Bölgenin ekonomik talepleri KSH tarafından dillendirilecek hatta Kürt iş adamları yatırım bile yapacaktır. Hemen yanı başında, deyim yerindeyse alıp başını giden bir Batum örneği varken Lazların taleplerini yüksek sesle dile getirecekleri günler yakındır. Bu Kürtler için iyi bir fırsat olacak. Böylece bir taşla iki kuş vurabilecekler. Bir taraftan taleplerinin ne kadar haklı olduğunu dile getirirken diğer yandan da Laz halkını örgütlü bir şekilde yanlarına almış olacaklar.

          Bu ülkenin içinde geçtiği “Hassas Dönemler” bitmez. İşin kötüsü bu dönemlerden Türkler hiç ders çıkarmaz. Yüzyılın en önemli liderlerinden Atatürk'ün önlerine altın tepside sunduğu Cumhuriyeti bir miras yedi gibi çarçur eden Türkler elbet bunun bedelini ödeyecektir. Türkler önümüzdeki süreçte elde kalan cumhuriyet kazanımlarını kaybetmek istemiyorlarsa daha akılcı planlar yapmalı. Tüpten çıkan macunu tüpe sokmak yerine doğru yere sürmeli.

          Yoksa bu macun da yaraya merhem olmayacak.

21 Şubat 2015 Cumartesi

Senin de mi yasını tutamayacağız Fırat Çakıroğlu ?

       Dedim ki kendi kendime “Bu gece nöbetin var. Ortalık da sakindir. Hadi güzel bir şeyler yaz. İçinde aşk olsun. Sevgi olsun” Ne mümkün. Yine bir gencimizi kaybetmişiz. Ne de yakışıklı kuzum. Ülkücüymüş. Bana ne. Tertemiz yüzü var. Gencecik bir fidan. Seveni sevdiği ile hayalleri ülküleriyle yitip gitti bir fidan daha.

     Ne oluyor bize? Bir haftada üç gencimizi kaybettik. Üç genç insanı umutlarıyla gömdük. Eceli ile ölmenin bile ayrıcalık olduğu bir döneme giriyoruz. Çok yazık. Ne uğruna. Herkes konumunu almış safları sıklaştırıyor. Sağcısı, solcusu, ülkücüsü, Kürdü, Alevisi, Sunnisi. Bak ben bile saymaya başladım. Bir ülkede insanların grup kimlikleri sayılmaya başlandıysa felaket yakındır. Adım adım gidiyoruz felakete. Ama ne mümkün. Gören yok. Sırf bir adamın hırsı ve ikbali için. Ve en acısı kitlelerin bunu sorun etmemeleri. İnanılır gibi değil.

       Daha geçen hafta katledilen Özgecan'ın babası, büyük bir metanetle ve vakur duruşu ile “Kızımın katiline de adil olunmalı” diyor. Bakar mısınız? Bir baba. Böyle bir acı içinde bile sözlerinin nelere mal olabileceğini hesap ederek insanları sükunete davet ediyor. Ah benim güzel kardeşim. Ben senin hangi derdine ağlayım. Acını bile yaşayamıyorsun kaygından. Ama insan işte insan. Kalbi olan vicdanı olan ahlakı olan bir baba.

        Ve ardından Nuh Köklü.

       Atılan bir kartopu ile kırılan camın bedelini canınızla ödüyorsanız o ülkede hayat gerçekten çok ucuz. Orhan Veli günümüzde yaşasaydı kelle fiyatına hürriyet ama camekanlar bedava diyemezdi. Hatta şiir bile yazamazdı. Öyle ya, bir cam kadar etmiyorsa canın şiir yazsan kime ne.
 
      Ve nihayet Fırat Çakıroğlu

       Onu da kaybettik. Yok artık. Olmayacak da. Artık ne Müslümanlığınız, ne ülkücülüğünüz, ne devrimciliğiniz, ne de çaldığınız paralar geri getirebilir onu. Yok işte yok. İnsan kabul edemiyor. Kahroluyorum.

        Şimdi diyeceksiniz ki “Bu olaylar ilk değil ki. Önceden de vardı “ Öyle değil işte. O kadar kamplara ayrıldık ve o kadar baskılandık ki artık her olay bam telimize dokunuyor. Ve yaşadığımız her acının günahını da içinde bulunduğumuz duruma yüklüyoruz. Doğrudur. Temel nedeni süreç içinde evrildiğimiz ve ne olduğunu bilmediğimiz bu durumdur. Artık bu olaylar bizi çok daha derinden yaralıyor. O kadar sıklıkla acı yaşamaya başladık ki hiç bir acının yasını tutamıyoruz. Bir daha bir daha. Arkasından bir daha. Acılarımızı bile tüketmeye başladık. Düşünsenize, sosyal medyada Trend Topic listesinin ilk onunda #ÖzgecanAslan #NuhKöklü ve şimdi de #FıratÇakıroğlu yer alıyor. Olacak iş değil. Nuh Köklü ölürken ne dedi? “Ne olur. Bu bir rüya olsun” Ama değil işte değil. Lanet olsun değil.

       Gelelim işin en tehlikeli boyutuna.

       Yaşanan her acı, bir yandan sıradanlaşırken bir yandan da nedenini yitirir. Artık neden acı çektiğimiz değil, alacağımız intikam önem kazanmaya başlar. Yasını tutamayan toplumlar içine düştükleri intikam cehenneminde asla sağlıklı düşünemez. Mantıklı önermeler ve sağ duyunun yerini kin ve öfke alır.

       Baskının ve şiddetin kol gezdiği toplumlarda bireysel tercih ve söylemlerimizin bir anlamı kalmaz. Grup kimlikleri ön plana çıkar. Sorun da burada işte. Acısını yaşayamamış, yasını tutamamış ve mantığını yitirmiş toplulukları çatışmadan alıkoyamazsınız. Bu gittiğimiz yol yol değil. Bütün veriler ülkenin bir iç savaşın eşiğine geldiğini gösteriyor. Hayır hayır. İyimser olacak lüksümüz yok artık. Herkes gözünü açmalı ve bunun bir rüya olmadığını görmeli.

      Umarım tarih beni haksız çıkarır ve bu gece yazmak istediğim sevgiye dair duygularımı paylaşma fırsatı bulurum.

16 Şubat 2015 Pazartesi

Yiğit Kadınlar Korkak Erkekler

      Kadınlar erkeklerden daha güçlüdür.

      Şimdi içinizden “Yok daha neler” dediğinizi duyar gibiyim. Durun acele etmeyin.

     Çok çok uzun yıllar öncesine gidelim. Avcı-toplayıcı dönemine. İnsanlar anaerkil aile düzeni içinde yaşadıkları döneme gidelim. Erkek her zaman eli dolu gelmiyordu eve. Ama kadın her zaman doğadan yiyecek bir şeyler toplayabiliyordu. Sadece bu kadar mı? Çocuk ölümlerinin sıradan ve doğal olduğu bu dönemlerde neslin devamı için kadın önemliydi. Baba avda olduğundan çocuk eğitimi de annenin işlerinden sadece bir tanesi idi. Doğa her zaman kadını güçlü kıldı. Bir erkeğin doğum sancısına katlanabileceğini hayal bile edemiyorum.

     Doğuran, besleyen, eğiten kadın doğal olarak güçlü olmak zorundaydı. Bu böyle gitmedi maalesef. Alet ve avadanlıkların gelişmesi erkeği bir adım öne geçirdi. Ama kadını yenmek ne mümkün. Erkeklerin bir şeyler daha yapması gerekirdi.
     Yasa.
     Erkek soysuzlaşan zekası ve doğal sonucu olarak politikayı buldu. Artık kuralları erkek koyabilirdi. Buna “mantıklı” bir de dayanak bulmalıydı.
     Ahlak.
     Kadının en büyük doğal gücü olan üreme, besleme ve eğitme yeteneği erkeğin kontrolünde olmalıydı. Bunu da ahlak kuralları ile belirlemeliydi. Ama o da ne? Kadın buna neden uysun ki? O zaman daha güçlü bir varlıktan söz etmek gerekir.
     Din.
Bütün bu ahlak kuralları gücünü, gözle görmediğimiz elle tutamadığımız ama her daim var olduğuna inandığımız bir varlıktan almalı.
      İlahi bir güç bu sorunu çözer.
      Siz hiç kitap ehli kadın peygamber duydunuz mu? Ben duymadım. O halde kurallar erkek eli erkek gözü ile okunmalı. Sanırım öyle de oldu. Kuralı koyan oyunu da kazanır.
      Şimdi başa dönelim.
      Sizce kadın güçlü olmasaydı erkek bunca entrikaya girer miydi?
      Kadının en büyük açmazı ise doğanın ona bahşettiği doğurganlık özelliği. Bu özellik ister istemez koruma, kollama ve sevebilme duygusunu öne çıkarıyor. Bu güçlü duygu aynı zamanda kadını korumasız da kıldı. Hani derler ya “Kişi herkesi kendin gibi bilirmiş” diye.
      Öyle de oldu.
       Doğurmayan, beslemeyen, eğitmeyen bir erkek neyin kıymetini bilebilir ki? Sevmek ve korumak emek ister. İşte bu yüzden erkek kabadır, gaddardır, sevgisizdir, acımasızdır. En önemlisi de ne kadar korkak ve güçsüz olduğunu çok iyi bilir. Kuralı koyar. Oyunu oynar.

      Ah kızım. Özge kızım. Can kızım.
      Neden kurban olduğunu şimdi anladın mı?

       Basit bir gündü belki. Sadece arkadaşından gözü yolda annene gidiyordun. Seni seven, kollayan, özleyen annene. Ama ne var ki direksiyonda bir erkek vardı. Kuralları koyan, yolu belirleyen. O da biliyordu senin ne kadar güçlü olduğunu. O yüzden tek yakalamalıydı seni. Savunmasız ve kimsesiz.        Yoksa cesaret edebilir miydi?
       Korkaktı. Alçaktı. Güçsüzdü. Ahlaksız ve onursuzdur
.
       Ah kızım. Özge kızım. Can kızım.
       Varamadık sana. Bakamadık sana. Doyamadık sana.

       Biz erkekler. Korkak erkekler. Bütün yasaları koysak ta, “Ahlak” tanımını yapsak da, dini işimize geldiği yorumlasak da bir yere kadar.

        Ve kadınlarımız. Yiğit kadınlarımız
        O kadınlar ki sesin yanmış bedenini adeta günahını gömmeye çalışır gibi koşturan erkeklerden aldı ve elleri üzerinde uğurladı son yolculuğuna.

        Söyleyin şimdi bana.
        Kim daha güçlü?

18 Ocak 2015 Pazar

FRANSIZ ÖPÜCÜĞÜ

       
          Geniş halk kitleleri kendilerini baskı ve saldırı altında hissettikleri dönemlerde bireysel farklılıklarını bir kenara bırakarak ortak savunma yöntemleri geliştirme ihtiyacı duyarlar. Böyle bir durumda ortaya çıkan lider genellikle sorgulanmaz ve körü körüne inanç başlar. Bu bilimsel veri çoğu kez toplumları bir olgu ya da duruma sürüklenmek için siyasette sıklıkla kullanılır.

          Birinci Dünya Savaşı sonrası her alanda kendini yenik hisseden Almanya çıkış yolu olarak Adolf Hitler'i buldu. Sonrası malum. Şah Rıza Pehlevi döneminde kendini baskı altında bulan Sosyalistler siyasal İslamın öncüleri ile birlikte hareket etmekten sakınca görmediler. Daha sonra da İran İslam devrimi ortaya çıktı. Sonra ki süreci biliyorsunuz.

          Şayet bir toplumu dönüştürmek istiyorsanız ve bunu kendi iç dinamikleri ile yapmanız tepki görecek ise yeni bir yol bulmalısınız. Bunun en kolay yolu da ortak yeni bir düşman yaratmak. Bir mağdur kitle bir de ortadan kaldırmak istediğiniz sistemden beslenen iki ayrı kitleye gerek vardır. İki kutuplu siyaset hem taraftarınızı hem de düşmanınızı konsolide eder. Yeni cephelerle uğraşmazsınız. Geriye bir kısım insanı ötekileştirmek kalır. Beri taraftan da yanınızdaki insanlara nasıl mağdur olduklarını anlatmanız yeterlidir. Haklı ya da haksız olmanızın bir anlamı yok. Kitleler peşinizden gelmeye başlar.

           Paris'te meydana gelen Charlie Hebdo katliamını bir düşünelim. Katliamı yapanlar olaya “Allahu Ekber” diyerek imza attılar. Hemen ardından medyada bir çok yorumcu bu olayı “Paris'in 11 Eylül'ü” olarak nitelendirdi. Gerçek 11 Eylül'den sonra yaşananlar bir düşünün. Değişen sınırlar ve yönetimler oldu. Charlie Hebdo olayı da bir şeylerin değişeceğinin habercisi.

             Ülkemizde İslamafobi konusu ilk gündem maddelerimizin arasına girdi. Bu tartışma kapsamında “İslamda resim var mıdır? Hz. Muhammed'in tasviri mümkün müdür?” gibi tartışmalar başladı. Ne tuhaftır ki daha önce medyamızın hiç de itibar etmediği ilahiyatçılar bunun mümkün olduğunu söylüyorlar. Hatta başta İran olmak üzere bunu örneklemeye bile başladılar.

             İslamofobi başlığı altında sorguladığımız “İslam bu mu?” sorusu çoktan acar gazetecilerimizin köşelerinde yer almaya başladı. Hem de bu konu, geçmişte “İslamcı” cenahta yer alan yazarlar tarafından ele alınıyor. Bu yaşadıklarımızı görünce, “Cumhuriyetle hesaplaşma” ve “Tarihimizle yüzleşme” çabalarımızı hatırlamaya başladım. Şimdi de “Dini öğreti” ile hesaplaşmaya başladığımız bir döneme giriyoruz.

                Geçmişte Cumhuriyetin mağduru olduklarını söyleyenler dini söylemler kullanarak iktidara geldiler. Oysa şimdi iktidar yaptıkları iddia edilen yolsuzluklar ile anılmaya başladı. Bir de buna, dini bir araç olarak kullanmaları eklenince durum apaçık gözler önüne serildi.


              İslamofobi tartışması önümüzdeki dönem oldukça bizi meşgul edecek. Müslümanlığın ve İslami öğretinin sorgulandığı bu dönemde sınırların ve yönetenlerin değişeceği bir döneme gireceğiz. 

               Yoksa bu Fransız öpücüğünü bize verenler neden “3-5” karikatürcünün öldürülmesine “11 Eylül” desinler?


4 Ocak 2015 Pazar

KÜRTLERLE DANS

          Otuz yılı aşkın bir süredir acısını çektiğimiz ama temeli en az bir asırdır devam eden “Kürt Sorunu” neden çözülemiyor? Bu sorunun yanıtını bulmamız o kadar kolay değil. Bunun en önemli nedeni sorunun kaynağını doğru belirleyememiş olmamızdır.

           Osmanlı sonrası oluşturulmaya çalışılan “Uluslaştırma Süreci” karşısında Kürt toplumunun verdiği tepki günümüze Kürt Sorunu olarak gelmiş oldu. Son bir asırdır Orta doğuda bir çok millet yapay da olsa sınırlarını belirleye bilmişken neden Kürt toplumu bu oluşumlarda yer alamadı? Buna ihtiyacı mı yoktu yoksa izin mi verilmedi?

             Günümüz siyasetinin en önemli aktörlerinden biri haline gelen Kürt siyaseti tarihinin en parlak dönemlerini yaşıyor. Bu başarısı “Sorunu çözerim” diyenlerin iyi niyetiyle mi oldu yoksa kendi çirkin siyasetlerini sürdürebilmesi için gerekli desteği yaratmak için mi beslendi?
Günümüz Kürt siyaseti temelde “Sol” söylem üzerinden yürütülse de içerisinde dini unsurları da barındırmaktan kaçınmadı. Aynı unsurları Türkiye solu kullanmaya hiç yanaşmadı. Aksine olanca gücü ile öteledi ötekileştirdi. Ama aynı Türk Solu Kürt siyasetinin bu taktiğini hiç sorgulamadı. En azından görmezden geldi. Eleştirisini saklı tuttu.

              Türkiye Cumhuriyetinin son on iki yılını yöneten AKP siyaseti de iktidarı uğruna her çeşit siyasi düşünceyi sömürmekten kaçınmadı. Yeri geldi solculara yeri geldi ülkücülere yeri geldi Alevilere yeri geldi Kürtlere mavi boncuk dağıttı. Kendi seçmen tabanı açısından başarılı da oldu. Ama bu kullanılan yöntem artık sadece AKP tarafından değil HDP tarafından da kullanılmaya başlandı. Son Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde Selahattin Demirtaş'ın dillendirdiği söylem Sosyaldemokrat kitle tarafından “Yeni” bir soluk olarak değerlendirildi. Kaşılık da gördü. 

                Haziran Direnişi olarak nitelenen hareketin reel sonuçlarını kısa sürede almak hayalcilik olur. Bu bilincin yerleşmesi zaman alacak. Bu direnişin daha ilk gününde alanlarda olmayacağını söyleyen HDP ve ruh ikizi MHP bu sürecin oya tahvil edebileceği umudu ile şimdilerde hareketin yanında durmaya çalışıyor. Bunu en iyi yapan ise HDP. Son seçimlerde kullandığı söylemin oylarını %10 bandına çeken HDP, tıpkı AKP gibi çevresel faktörleri de oya tahvil etmenin peşinde. Şu günlerde en önemli çevresel faktörlerden birisi de Birleşik Haziran Hareketi (BHH). Bu bağlamda HDP, ÖDP ve BHH'nin Kürt sorununa duyarsız kaldığını ve Kemalist hassasiyetlerden kurtulamadığından dem vuruyor. Zira HDP barajı aşabilmesi için ÖDP ve BHH'yi yanına çekmek zorunda.

                Türk solunun en önemli sorunu güncel siyaseti eleştirmenin ötesinde sosyokültürel ve ekonomik sorunlara nitelikli çözümler üretememesi. Ürettiği çözümleri de ya anlatamıyor yada tanıtamıyor. Öte yandan birey hak ve özgürlüklerini “Kürt Sorunu” bağlamında ele alması diğer toplumlar tarafından da samimiyetsizlik olarak görülüyor. Türkiye solu söylem ve eylemlerini belirli bir etnik kimliğin üzerinden değil, batılı demokrasilerde olduğu gibi insan hak ve özgürlükleri üzerinden yapmadığı sürece başarı sağlaması olanaksız.

                 Sonuç olarak hem ABD hem AB hem Türkiye solu hem orta doğu halkları Kürt halkı ile dans etmekten hiç bir zaman vazgeçmediler.

                 Kürtler, bu coğrafyada gerek iç gerekse dış siyasette geçerli bir akçe olması için her zaman kullanıldı. Kürtleri ne kadar temsil ettiği de tartışılan PKK-HDP siyaseti yavaş yavaş bu coğrafyada dans etmesini öğrendi. Kürt toplumu, yürüttüğü siyaset ile mutluluğu yakalayabilecek mi bunu zaman gösterecek.