21 Şubat 2015 Cumartesi

Senin de mi yasını tutamayacağız Fırat Çakıroğlu ?

       Dedim ki kendi kendime “Bu gece nöbetin var. Ortalık da sakindir. Hadi güzel bir şeyler yaz. İçinde aşk olsun. Sevgi olsun” Ne mümkün. Yine bir gencimizi kaybetmişiz. Ne de yakışıklı kuzum. Ülkücüymüş. Bana ne. Tertemiz yüzü var. Gencecik bir fidan. Seveni sevdiği ile hayalleri ülküleriyle yitip gitti bir fidan daha.

     Ne oluyor bize? Bir haftada üç gencimizi kaybettik. Üç genç insanı umutlarıyla gömdük. Eceli ile ölmenin bile ayrıcalık olduğu bir döneme giriyoruz. Çok yazık. Ne uğruna. Herkes konumunu almış safları sıklaştırıyor. Sağcısı, solcusu, ülkücüsü, Kürdü, Alevisi, Sunnisi. Bak ben bile saymaya başladım. Bir ülkede insanların grup kimlikleri sayılmaya başlandıysa felaket yakındır. Adım adım gidiyoruz felakete. Ama ne mümkün. Gören yok. Sırf bir adamın hırsı ve ikbali için. Ve en acısı kitlelerin bunu sorun etmemeleri. İnanılır gibi değil.

       Daha geçen hafta katledilen Özgecan'ın babası, büyük bir metanetle ve vakur duruşu ile “Kızımın katiline de adil olunmalı” diyor. Bakar mısınız? Bir baba. Böyle bir acı içinde bile sözlerinin nelere mal olabileceğini hesap ederek insanları sükunete davet ediyor. Ah benim güzel kardeşim. Ben senin hangi derdine ağlayım. Acını bile yaşayamıyorsun kaygından. Ama insan işte insan. Kalbi olan vicdanı olan ahlakı olan bir baba.

        Ve ardından Nuh Köklü.

       Atılan bir kartopu ile kırılan camın bedelini canınızla ödüyorsanız o ülkede hayat gerçekten çok ucuz. Orhan Veli günümüzde yaşasaydı kelle fiyatına hürriyet ama camekanlar bedava diyemezdi. Hatta şiir bile yazamazdı. Öyle ya, bir cam kadar etmiyorsa canın şiir yazsan kime ne.
 
      Ve nihayet Fırat Çakıroğlu

       Onu da kaybettik. Yok artık. Olmayacak da. Artık ne Müslümanlığınız, ne ülkücülüğünüz, ne devrimciliğiniz, ne de çaldığınız paralar geri getirebilir onu. Yok işte yok. İnsan kabul edemiyor. Kahroluyorum.

        Şimdi diyeceksiniz ki “Bu olaylar ilk değil ki. Önceden de vardı “ Öyle değil işte. O kadar kamplara ayrıldık ve o kadar baskılandık ki artık her olay bam telimize dokunuyor. Ve yaşadığımız her acının günahını da içinde bulunduğumuz duruma yüklüyoruz. Doğrudur. Temel nedeni süreç içinde evrildiğimiz ve ne olduğunu bilmediğimiz bu durumdur. Artık bu olaylar bizi çok daha derinden yaralıyor. O kadar sıklıkla acı yaşamaya başladık ki hiç bir acının yasını tutamıyoruz. Bir daha bir daha. Arkasından bir daha. Acılarımızı bile tüketmeye başladık. Düşünsenize, sosyal medyada Trend Topic listesinin ilk onunda #ÖzgecanAslan #NuhKöklü ve şimdi de #FıratÇakıroğlu yer alıyor. Olacak iş değil. Nuh Köklü ölürken ne dedi? “Ne olur. Bu bir rüya olsun” Ama değil işte değil. Lanet olsun değil.

       Gelelim işin en tehlikeli boyutuna.

       Yaşanan her acı, bir yandan sıradanlaşırken bir yandan da nedenini yitirir. Artık neden acı çektiğimiz değil, alacağımız intikam önem kazanmaya başlar. Yasını tutamayan toplumlar içine düştükleri intikam cehenneminde asla sağlıklı düşünemez. Mantıklı önermeler ve sağ duyunun yerini kin ve öfke alır.

       Baskının ve şiddetin kol gezdiği toplumlarda bireysel tercih ve söylemlerimizin bir anlamı kalmaz. Grup kimlikleri ön plana çıkar. Sorun da burada işte. Acısını yaşayamamış, yasını tutamamış ve mantığını yitirmiş toplulukları çatışmadan alıkoyamazsınız. Bu gittiğimiz yol yol değil. Bütün veriler ülkenin bir iç savaşın eşiğine geldiğini gösteriyor. Hayır hayır. İyimser olacak lüksümüz yok artık. Herkes gözünü açmalı ve bunun bir rüya olmadığını görmeli.

      Umarım tarih beni haksız çıkarır ve bu gece yazmak istediğim sevgiye dair duygularımı paylaşma fırsatı bulurum.

16 Şubat 2015 Pazartesi

Yiğit Kadınlar Korkak Erkekler

      Kadınlar erkeklerden daha güçlüdür.

      Şimdi içinizden “Yok daha neler” dediğinizi duyar gibiyim. Durun acele etmeyin.

     Çok çok uzun yıllar öncesine gidelim. Avcı-toplayıcı dönemine. İnsanlar anaerkil aile düzeni içinde yaşadıkları döneme gidelim. Erkek her zaman eli dolu gelmiyordu eve. Ama kadın her zaman doğadan yiyecek bir şeyler toplayabiliyordu. Sadece bu kadar mı? Çocuk ölümlerinin sıradan ve doğal olduğu bu dönemlerde neslin devamı için kadın önemliydi. Baba avda olduğundan çocuk eğitimi de annenin işlerinden sadece bir tanesi idi. Doğa her zaman kadını güçlü kıldı. Bir erkeğin doğum sancısına katlanabileceğini hayal bile edemiyorum.

     Doğuran, besleyen, eğiten kadın doğal olarak güçlü olmak zorundaydı. Bu böyle gitmedi maalesef. Alet ve avadanlıkların gelişmesi erkeği bir adım öne geçirdi. Ama kadını yenmek ne mümkün. Erkeklerin bir şeyler daha yapması gerekirdi.
     Yasa.
     Erkek soysuzlaşan zekası ve doğal sonucu olarak politikayı buldu. Artık kuralları erkek koyabilirdi. Buna “mantıklı” bir de dayanak bulmalıydı.
     Ahlak.
     Kadının en büyük doğal gücü olan üreme, besleme ve eğitme yeteneği erkeğin kontrolünde olmalıydı. Bunu da ahlak kuralları ile belirlemeliydi. Ama o da ne? Kadın buna neden uysun ki? O zaman daha güçlü bir varlıktan söz etmek gerekir.
     Din.
Bütün bu ahlak kuralları gücünü, gözle görmediğimiz elle tutamadığımız ama her daim var olduğuna inandığımız bir varlıktan almalı.
      İlahi bir güç bu sorunu çözer.
      Siz hiç kitap ehli kadın peygamber duydunuz mu? Ben duymadım. O halde kurallar erkek eli erkek gözü ile okunmalı. Sanırım öyle de oldu. Kuralı koyan oyunu da kazanır.
      Şimdi başa dönelim.
      Sizce kadın güçlü olmasaydı erkek bunca entrikaya girer miydi?
      Kadının en büyük açmazı ise doğanın ona bahşettiği doğurganlık özelliği. Bu özellik ister istemez koruma, kollama ve sevebilme duygusunu öne çıkarıyor. Bu güçlü duygu aynı zamanda kadını korumasız da kıldı. Hani derler ya “Kişi herkesi kendin gibi bilirmiş” diye.
      Öyle de oldu.
       Doğurmayan, beslemeyen, eğitmeyen bir erkek neyin kıymetini bilebilir ki? Sevmek ve korumak emek ister. İşte bu yüzden erkek kabadır, gaddardır, sevgisizdir, acımasızdır. En önemlisi de ne kadar korkak ve güçsüz olduğunu çok iyi bilir. Kuralı koyar. Oyunu oynar.

      Ah kızım. Özge kızım. Can kızım.
      Neden kurban olduğunu şimdi anladın mı?

       Basit bir gündü belki. Sadece arkadaşından gözü yolda annene gidiyordun. Seni seven, kollayan, özleyen annene. Ama ne var ki direksiyonda bir erkek vardı. Kuralları koyan, yolu belirleyen. O da biliyordu senin ne kadar güçlü olduğunu. O yüzden tek yakalamalıydı seni. Savunmasız ve kimsesiz.        Yoksa cesaret edebilir miydi?
       Korkaktı. Alçaktı. Güçsüzdü. Ahlaksız ve onursuzdur
.
       Ah kızım. Özge kızım. Can kızım.
       Varamadık sana. Bakamadık sana. Doyamadık sana.

       Biz erkekler. Korkak erkekler. Bütün yasaları koysak ta, “Ahlak” tanımını yapsak da, dini işimize geldiği yorumlasak da bir yere kadar.

        Ve kadınlarımız. Yiğit kadınlarımız
        O kadınlar ki sesin yanmış bedenini adeta günahını gömmeye çalışır gibi koşturan erkeklerden aldı ve elleri üzerinde uğurladı son yolculuğuna.

        Söyleyin şimdi bana.
        Kim daha güçlü?