8 Kasım 2014 Cumartesi

Zeytin Ekmek


Benim akran arkadaşlar bilir. Ortaokul yıllarında tarım dersimiz vardı. Şimdiki çocuklar duysa gülerdi herhalde. Bize verilen bilincin farkında değildik aslında o yıllarda. Yine o yıllarda münazaralar yapardık. Hatırlarsınız, en popüler konu, “Bir ülke tarım ile mi gelişir sanayi ile mi?”
Kimin kazandığının önemi olmayan yarışlara girer tartışmayı öğrenirdik. Fidan diker bir birimize yardımcı ederdik. Elimiz yeşile, ayağımız toprağa değerdi. Mahallede bile oynardık. Düşünebiliyor musunuz? Günümüzün servisi,  işe giderken bizi okula bırakan Mehmet amca,  marketi ise ekmek almaya gittiğimiz bakkal Mustafa.
Sonra Özal geldi.
Peynir ithal etti. Ali dayı sığırını sattı. Şehre geldi. Çocuğu okuyamadı. İş aradı. Olmadı. Sonra fırsatlar doğdu. Ama uyanık olmak lazımdı. Oldu da. İş kurdu. İş adamı oldu. Sonra işi büyütmek için siyasete atıldı. İşi büyüttü. “Benim memurum işini bilir” diyen şişmanın ne demek istediğini anlayan köşeyi döndü.
Biz anlamadık.
Sonra marketler açıldı, evler, iş hanları yapıldı. Şehir büyüyor sokağımız küçülüyordu. Artık servisle gittiğimiz okulda 12 Eylül öncesine dönmemek için münazaralar da etmiyorduk. Okulun arkasına diktiğimiz fidanlar çoktan koca koca ağaçlar olmuştu. Ama bir daha dikmedik. Yeşil deyince Dolar geliyordu aklımıza.
Sonra bir dozer geldi. Hepsini söktü. Sorduk. “AVM yapacaklar” dediler. “Kim” dedik. “ Ali dayının oğlu” dediler. Bizimki şişmanı dinlemiş. Köşeyi tutmuş. Sonrada Allah “Yürü ya kulum” demiş.
O yıllarda yürümek yasak, çalmak serbestti. Geceleri mahallede bekçiler değil hırsızlar gezerdi. Neyse ki kapılarımız çelikti.
Umursamadık.
Derken milli irade tecelli etti. Köylüsü oy verdi. İşçisi oy verdi. Memuru oy verdi. Bizimki aldı başını gitti. Ne dese oluyordu. Sonra köylü ölmeye başladı. İşçisi ölmeye başladı. Memuru ölmeye başladı.
Durmuyordu artık.
Ve en sonunda zeytinleri de kesti. Bir asırlık ağaçlar yerde, yanında köylü ana. Diz çökmüş jandarmaya. Kime ne? Ferman padişahın. Santral yapılacak buraya.
Ne işçi ne köylü ne de memur. Kabahat benim. “Dur” demeliydim. “Yapma” demeliydim. “Kestirmem” demeliydim. Ben ki sahip çıkamadım okulun arkasına diktiğim o fidana.

Kabahat benim.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder