Benim akran arkadaşlar bilir. Ortaokul
yıllarında tarım dersimiz vardı. Şimdiki çocuklar duysa gülerdi herhalde. Bize
verilen bilincin farkında değildik aslında o yıllarda. Yine o yıllarda
münazaralar yapardık. Hatırlarsınız, en popüler konu, “Bir ülke tarım ile mi
gelişir sanayi ile mi?”
Kimin kazandığının önemi olmayan
yarışlara girer tartışmayı öğrenirdik. Fidan diker bir birimize yardımcı ederdik.
Elimiz yeşile, ayağımız toprağa değerdi. Mahallede bile oynardık. Düşünebiliyor
musunuz? Günümüzün servisi, işe giderken
bizi okula bırakan Mehmet amca, marketi
ise ekmek almaya gittiğimiz bakkal Mustafa.
Sonra Özal geldi.
Peynir ithal etti. Ali dayı
sığırını sattı. Şehre geldi. Çocuğu okuyamadı. İş aradı. Olmadı. Sonra
fırsatlar doğdu. Ama uyanık olmak lazımdı. Oldu da. İş kurdu. İş adamı oldu.
Sonra işi büyütmek için siyasete atıldı. İşi büyüttü. “Benim memurum işini
bilir” diyen şişmanın ne demek istediğini anlayan köşeyi döndü.
Biz anlamadık.
Sonra marketler açıldı, evler, iş
hanları yapıldı. Şehir büyüyor sokağımız küçülüyordu. Artık servisle gittiğimiz
okulda 12 Eylül öncesine dönmemek için münazaralar da etmiyorduk. Okulun
arkasına diktiğimiz fidanlar çoktan koca koca ağaçlar olmuştu. Ama bir daha
dikmedik. Yeşil deyince Dolar geliyordu aklımıza.
Sonra bir dozer geldi. Hepsini
söktü. Sorduk. “AVM yapacaklar” dediler. “Kim” dedik. “ Ali dayının oğlu”
dediler. Bizimki şişmanı dinlemiş. Köşeyi tutmuş. Sonrada Allah “Yürü ya kulum”
demiş.
O yıllarda yürümek yasak, çalmak
serbestti. Geceleri mahallede bekçiler değil hırsızlar gezerdi. Neyse ki
kapılarımız çelikti.
Umursamadık.
Derken milli irade tecelli etti.
Köylüsü oy verdi. İşçisi oy verdi. Memuru oy verdi. Bizimki aldı başını gitti.
Ne dese oluyordu. Sonra köylü ölmeye başladı. İşçisi ölmeye başladı. Memuru
ölmeye başladı.
Durmuyordu artık.
Ve en sonunda zeytinleri de
kesti. Bir asırlık ağaçlar yerde, yanında köylü ana. Diz çökmüş jandarmaya.
Kime ne? Ferman padişahın. Santral yapılacak buraya.
Ne işçi ne köylü ne de memur.
Kabahat benim. “Dur” demeliydim. “Yapma” demeliydim. “Kestirmem” demeliydim.
Ben ki sahip çıkamadım okulun arkasına diktiğim o fidana.
Kabahat benim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder